معرفی مدیر وب سایت

منوی اصلی

صفحه اصلی
تصاویر روستای سیدان پس از باران
ورودی روستای دارالسّیاده سیّدان
توصیه های عرفانی و اخلاقی
تصاویر کمیاب از حرم امام رضا (ع)
مصاحبه با فرزندان حضرت سیّد مرتضی
تصاویر روستای دارالسّیاده سیّدان
مناظر روستای دارالسّیاده سیّدان تصاویر پانوراما تصاویر قلعه آستان مقدّس امامزاده سیّد مرتضی(ع) باغهای روستای دارالسّیاده سیّدان پرچم گنبد حضرت سیّد مرتضی(ع) پای کوه دُل دُل درختان کهنسال در دارالسّیاده سیّدان ضریح مطهر حضرت سیّد مرتضی (ع) محصول زرشک در روستای سیّدان
نام خانوادگی فرزندان سیّد مرتضی (ع)
اماکن تفریحی و زیارتی روستای سیّدان
دانلود کتب دانشمندان روستای سیّدان
بزرگان و دانشمندان روستای سیّدان
گلزار شهدای روستای سیّدان
معرفی وب سایت های مرتبط
میوه های تابستانی روستای سیّدان
گلهای وحشی طبیعت روستای سیّدان
حضور آیت الله شاهرودی در سیّدان

معرّفی امامزاده سیّد مرتضی (ع)

روستای دارالسّیاده سیّدان ، روستایی است بسیار زیبا و خوش آب و هوا که در دهستان فخررود از توابع بخش قهستانِ شهرستان درمیان، در استان خراسان جنوبی واقع است.

نام این روستا برگرفته از اهالی آن است ، که همگی سیّد هستند و از نسل امامزاده مدفون در این روستا می باشند.

این روستا زادگاه چندی از بزرگان دینی بوده است که از جمله می‌توان به آقا سیّد حامد رضوی ، علّامه آقا سیّد محمّد فرزان ، حضرت آیت الله العظمی آقای آقا سیّد حسن تهامی و سردار شهید دکتر آقا سیّد احمد رحیمی اشاره نمود.

این روستا زادگاه مادری حضرت آیت الله العظمی آقای آقا سیّد محمود هاشمی شاهرودی - رئیس سابق قوّه قضائیّه و مرجع عالیقدر شیعیان جهان - است. پدربزرگ ایشان حضرت آیت الله العظمی آقای آقا سیّد علی مدد موسوی از بزرگان دینی و مراجع تقلید آن منطقه در دوران مشروطه بوده اند.

حرم مطهّر و آستان مقدّس امامزاده حضرت سیّد مرتضی (علیه السّلام) از نوادگان حضرت امام موسی بن جعفر (علیه السّلام) ، در روستای دارالسّیاده سیّدان قرار دارد و اهالی این روستا از نسل این امامزاده هستند.

درسال 496 هجری قمری ، حضرت سیّد مرتضی (علیه السّلام) در حالی که به همراه اهل بیت و خویشاوندان شان از شهر پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) - مدینه منوّره - عازم زیارت امام الرّئوف حضرت علیّ بن موسی الرّضا عليه آلاف التّحيّه والثّناء بوده اند، در منطقه فعلی روستای دارالسّیاده سیّدان غریبانه به دست دشمنان اهل بیت (علیهم السّلام) به شهادت می رسند. از این رو حضرت سیّد مرتضی (علیه السّلام) به مسافر طوس ، ملقّب شده اند.

پس از شهادت حضرت سیّد مرتضی (علیه السّلام) ، فرزندان و خانواده ایشان به مدینه باز نمی گردند. در روستای دارالسّیاده سیّدان می مانند و در کنار آستان مطهّر ایشان به زندگی می پردازند.

به میمنت حضور و اقامت همسر ، خانواده و فرزندان حضرت سیّد مرتضی (علیه السّلام) در روستای سیّدان ، نسل و ذریّه حضرت زهرا (سلام الله علیها) تا به امروز در این منطقه بر جای مانده است.

تابلوی ورود به روستا

آداب زیارت حضرت سید مرتضی

آداب زیارت امام زاده حضرت سید مرتضی (علیه السلام)

1- غسل زیارت برای حضور در حرم‌.

2- پوشیدن جامه نو و لباس تمیز و استفاده از عطر.

3- وقار ، طمأنینه ، آرامش و وقار ظاهری.

4- خضوع و خشوع.

5- ذکر تکبیر و تسبیح.

6- اذن دخول خواندن.

7- عتبه بوسی ، ادای احترام و ارج نهادن به جایگاه والای حرم‌ مطهر.

8- حضور در کنار قبر و بوسیدن ضریح.

9- ادب نسبت به قبر مطهر.

10- پرهیز از حرف‌های بیهوده و کارهای لغو.

11- خواندن زیارت اربعین ، زیارت جامعه کبیره ، زیارت امین الله و بسیاری از زیارتنامه‌هایی که از ائمه اطهار نقل شده و کلام امام معصوم است.

12- دعا ، تلاوت قرآن و عبادت.

13- تکریم خادمین حرم مطهر.

14- وداع و خداحافظی در آخرین روز یا آخرین لحظات.

اوقات شرعی

سخنی از بهجت عارفان

 
 

*** به روستای دارالسّیاده سیّدان خوش آمدید ***

   

توصیه های طلایی میرزا اسماعیل دولابی

توصیه های طلایی میرزا اسماعیل دولابی

میرزا اسماعیل دولابی پیش از وفات برای زندگی مؤمنانه ۱۵ دستورالعمل را ذکر می‌کند که به ترتیب در ادامه مطلب آورده شده است.

استاد بزرگ اخلاق آقای میرزا اسماعیل دولابی پیش از وفات برای زندگی مومنانه 15 دستورالعمل را ذکر می‌کند که به ترتیب در ذیل آورده شده است:

1.  هر وقت در زندگی‌ات گیری پیش آمد و راه بندان شد، بدان خدا کرده است؛ زود برو با او خلوت کن و بگو با من چه کار داشتی که راهم را بستی؟ هر کس گرفتار است، در واقع گرفته ی یار است.

 2.زیارتت، نمازت، ذکرت و عبادتت را تا زیارت بعد، نماز بعد، ذکر بعد و عبادت بعد حفظ کن؛ کار بد، حرف بد، دعوا و جدال و… نکن و آن را سالم به بعدی برسان. اگر این کار را بکنی، دائمی می شود؛ دائم در زیارت و نماز و ذکر و عبادت خواهی بود.

 3.اگر غلام خانه‌زادی پس از سال ها بر سر سفره صاحب خود نشستن و خوردن، روزی غصّه دار شود و بگوید فردا من چه بخورم؟ این توهین به صاحبش است و با این غصه خوردن صاحبش را اذیت می کند. بعد از عمری روزی خدا را خوردن، جا ندارد برای روزی فردایمان غصه دار و نگران باشیم.

 4. گذشته که گذشت و  نیست، آینده هم که نیامده و نیست. غصّه ها مال گذشته و آینده است. حالا که گذشته و آینده نیست، پس چه غصّه ای ؟ تنها حال موجود است که آن هم نه غصّه دارد و نه قصّه.

 5.موت را که بپذیری، همه ی غم و غصه ها می رود و بی اثر می شود. وقتی با حضرت عزرائیل رفیق شوی، غصه هایت کم می شود. آمادگی موت خوب است، نه زود مردن. بعد از این آمادگی، عمر دنیا بسیار پرارزش خواهد بود. ذکر موت، دنیا را در نظر کوچک می کند و آخرت را بزرگ.حضرت امیر علیه السّلام فرمود:یک ساعت دنیا را به همه ی آخرت نمی دهم. آمادگی باید داشت، نه عجله برای مردن.

 6.اگر دقّت کنید، فشار قبر و امثال آن در همین دنیا قابل مشاهده است؛ مثل بداخلاق که خود و دیگران را در فشار می گذارد.

 7.تربت، دفع بلا می‌کند و همه ی تب ها و طوفان ها و زلزله ها با یک سر سوزن از آن آرام می شود. مؤمن سرانجام تربت می‌شود. اگر یک مؤمن در شهری بخوابد، خداوند بلا را از آن شهر دور می‌کند.

 8.هر وقت غصّه دار شدید، برای خودتان و برای همه مؤمنین و مؤمنات از زنده ها و مرده ها و آنهایی که بعدا خواهند آمد، استغفار کنید. غصّه‌دار که می‌شوید، گویا بدنتان چین می‌خورد و استغفار که می‌کنید، این چین ها باز می شود.

  9. تا می گویم شما آدم خوبی هستید، شما می گویید خوبی از خودتان است و خودتان خوبید. خدا هم همین طور است. تا به خدا می گویید خدایا تو غفّاری، تو ستّاری، تو رحمانی و…خدا می فرماید خودت غفّاری، خودت ستّاری، خودت رحمانی و… . کار محبت همین است.

 10.با تکرار کردن کارهای خوب، عادت حاصل می شود. بعد عادت به عبادت منجر می شود. عبادت هم معرفت ایجاد می کند. بعد ملکات فاضله در فرد به وجود می آید و نهایتا به ولایت منجر می شود.

 11.خدا عبادت وعده ی بعد را نخواسته است؛ ولی ما روزی سال های بعد را هم می خواهیم، در حالی که معلوم نیست تا یک وعده ی بعد زنده باشیم.

12.  لبت را کنترل کن. ولو به تو سخت می گذرد، گله و شکوه نکن و از خدا خوبی بگو. حتّی به دروغ از خدا تعریف کن و این کار را ادامه بده تا کم کم بر تو معلوم شود که به راست ی خدا خوب خدایی است و آن وقت هم که به خیال خودت به دروغ از خدا تعریف می کردی، فی الواقع راست می گفتی و خدا خوب خدایی بود.

 13.ازهر چیز تعریف کردند، بگو مال خداست و کار خداست. نکند خدا را بپوشانی و آنرا به خودت یا به دیگران نسبت بدهی که ظلمی بزرگ تر از این نیست. اگر این نکته را رعایت کنی، از وادی امن سر در می آوری. هر وقت خواستی از کسی یا چیزی تعریف کنی، از ربّت تعریف کن. بیا و از این تاریخ تصمیم بگیر حرفی نزنی مگر از او. هر زیبایی و خوبی که دیدی رب و پروردگارت را یاد کن، همانطور که امیرالمؤمنین علیه السلام در دعای دهه‌ی اول ذیحجه می فرماید: به عدد همه چیزهای عالم لا اله الا الله

 14.دل های مؤمنین که به هم وصل می‌شود، آب کُر است. وقتی به علــی علیه السّلام متّصل شد، به دریا وصل شده است...شخصِ تنها ، آب قلیل است و در تماس با نجاست نجس می شود ، ولی آب کُر نه تنها نجس نمی شود ، بلکه متنجس را هم پاک می کند."

15. هر چه غیر خداست را از دل بیرون کن. در "الا"، تشدید را محکم ادا کن، تا اگر چیزی باقی مانده، از ریشه کنده شود و وجودت پاک شود. آن گاه "الله" را بگو همه ی دلت را تصرّف کند.